| تبليغات | X |
 اندیمشکیم همین
پست الکترونیک آرشیو مطالب آرشیو مطالب
آرشیو موضوعی
جستجو
پیوندها
ستین عشق
غربت واژه جوانان اندیمشک تيامی ابراهیم خدایی مندیر بهارون تاریخ و ادبیات لرستان تونه مي نويسم آوای شاهپور مسعود بختیاری*بهمن علاءالدين* درمورد زندگی بختیاری آسمانی غرق ستاره پرنیان هفت رنگ ممسنی اصـــــالــت بـخـتـیــــاری پایگاه خبری لرنا زلال چشم-مهسا مسيح انديمشك :: قالب ساز :: آمار وبلاگ
افراد آنلاين:
تعداد بازديدها: RSS
 |
خلق لر
تک و تنیا منمه چی دار پیری شو قهار
در شب اول قهار (شب یلدا) رسم بوده که جوانها بر سر پشت بام همسایه ها می رفتند و دستمال بلندی مثل گلونی را از لب پشت بام آویزان میکردند شروع می کردن به خواندن این اشعار و صاحب آن خانه مقداری از تنقلات شب یلدا را سر دستمال آنها گره میزد و آنها دستمال را بالا میکشیدند
چله بوئیت و بچو وا یک رویم لُوِِِِ بون دُر بکیم گلونیمو کشمش بونن دِ سیمو امشو اول قهاره خیر دِ حونت بواره نون و پنیر و شیره کیخواه حونه نمیره امشو اول قهاره کت و گلونی و هاره نم نم بارو میواره صحاو حونه بیاره امشو اول قهاره بعد زمسو بهاره چی به کوچکه بیاره کرمت بیشماره
چله بوئیت و بچو وا یک رویم لُوِ بون = بچه ها ترانه شب چله را بخوانید و با هم برویم به لب پشت بام دُر = آویزان و هاره = پائین است چی به کوچکه = چیزی بده به بچه کوچیکه |+| نوشته شده توسط کر لر در پنجشنبه بیست و نهم آذر 1386 ساعت 23:31
تفنگ
طبق گفته بزرگان در زمان قدیم که خان و خان بازی بوده رسم بوده که در عروسیها خانها شرکت داشته باشند و اولین هدیه (ری گشون) را به عروسها بدهند
در یکی از همین عروسیها موقع دادن هدیه خان از عروس خوشش میاد و دستور میده عروس را بدزدند بعد از دزدیدن عروس داماد بیچاره تفنگ را برمیدارد و میرود که عروس را پس بگیرد و شروع میکند درد دل با تفنگش که این اثر همان در د دل آن جوان است که بعدها بصورت ترانه درآمد و با صدای دلنشین سلطان صدای لرستان رضا سقایی به اجرا درآمد تفنگ حیفه که آهو بکشی آهو قشنگه تفنگ حیفه بکشی کوک کوهی رنگارنگه تفنگ بزه وه او دزد فراری تفنگ جا گله کت سینه پلنگه تفنگ دردت وه جونم تفنگ بی تو نمونم تفنگ تا تونه دارم غمی نارم یه برارم تونی یارم رفیق روز روشه شو تارم تفنگ بردنه یارم کس و کارم بکو حلالم تفنگ دشمه میخنه سل بکو ده جو بیزارم تفنگ دردت وه جونم تفنگ بی تو نمونم تفنگ دشمه ده شو ده چیته جا برده قرارم تفنگ بشی ده سینه دشمنم دزیه یارم تفنگ ده وقت شو دشمنونم بین دچارم تفنگ کاری بزه وِ او دشمنم بوسیه یارم تفنگ دردت وه جونم تفنگ بی تو نمونم |+| نوشته شده توسط کر لر در جمعه شانزدهم آذر 1386 ساعت 11:45
هیوله
چند شب پیش در یک مجلس عروسی دعوت بودم که عروس و داماد هر دو لر بودن ولی هیچ نشانه ای از لر بودنشان در عروسی دیده نمیشد یعنی هیچ یک از رسم و رسومات عروسی لری
در میان زنان بجای هیوله ترانه خوشکلها باید برقصند به گوش میخورد حتی در میان مردان هم در موقع رقصیدن لری البته با ارگ نه با ساز و دهل هیچ نشانه ای از اون غرور و متانتی که در میان مردمان قدیم در هنگام رقصیدن بود پیدا نمیشد فقط از روی دستمالها می شد فهمید که این رقص لری است نه بندری البته تقصیر از خود ماست چون با بچه ها از بدو تولد بجای زبان مادری فارسی صحبت می کنیم و خود به خود بچه از اصالتش دور می شود و فکر می کنم در آینده ای نه چندان دور رسم و رسومات لری که هیچ حتی زبان لری هم از یاد برود
این هم برای کسانی که هیوله را از یاد برده اند
سیت بیارم ،سیت بیارم ،چارکی ده گوشت بره بونیتو و شونه دوما تفنگ پس نقره سیت بیارم سیت بیارم،باری گل باری حنا حنایا سی دس و پاته ، گلیا سی سر جات ژیره کوفتم ، ژیره بختم ، گرت ژیره وم نشس شادوما د در دراوما ، سر تا پا گل وم نشس ای انارون نشگنی تو ، مر ایما انار حریم سوزکیونه زین کنیتو، ایما نیش عروس بریم ای برارو ، ای خوورو، سر من قربونه تون ای قدر خدا نکوشم ، سی حنا ونونه تون پیلی بستم پیلی بستم چو چنار و شلتی انار شادوما زیه و سرش سرکرده سیصد سوار چی کنیم؟ چی نکنیمو؟ دس خوورمون ها برن دور خیمه ش گل بکاریم جای دیری نبرن عروس نگریو ایچه ده اوچه بیتره ای هوسیره که تو داری، د شکر شیرین تره
|+| نوشته شده توسط کر لر در پنجشنبه بیست و دوم شهریور 1386 ساعت 16:2
خواننده سیف الدین اشتیانی
چه خوئه همه بیان تو هم وباشو
دلمه سر بوورم ده زیر پاشو وا سپیده سر صو بونگی وریسا کل زنو وا یک زئن کل ده نهاشو ار بیایی وا یک بوئیم وا یک بمونیم دل من و تو موئه هموار و زیر پاشو وعده مو ده برزیا تا روشنایی یا بردیه شور امید ده سینه یاشو سر سراوی گله سوزی و باد و بازی نفس گرمی ده دل بکشه واشو چه خوئه همه بیان تو هم وباشو دلمه سر بوورم ده زیر پاشو بوورم = ببرم (بریدن) صو = صبح بونگی = صدایی نهاشو = جلوی آنها برزیا = بلندیها سراوی = سرابی |+| نوشته شده توسط کر لر در سه شنبه سیزدهم شهریور 1386 ساعت 15:45
شو سال- حسین فرجی
قد می یا که سرت مینه دلم درده عزیز ارمه موردم تو سیمه اشکی نریز آخرش هر کسی باید بمیره ده دل خاک ، یه ذره جا بیره شو سالم که رسس جومکه مشکیته درآر یه گل سرخی عزیز تو ده سر خاکم بکار می کشی سرمه د چش چش تو بی سرمه خووه افتاو لوه بونم ار که زرده خنت نوهه تیر سیلت و دلم شوری و شوقی نشنه سیل چشات منه وی روز کشنه شور و شارم هه تونی عید و بهارم هه تونی بلگ و بارم هه تونی شم مزارم هه تونی شو سالم که رسس جومکه مشکیته درآر یه گل سرخی عزیز تو ده سر خاکم بکار نکنی کاری که مه رنج و عذآو داشته بوام ده مینه خاک گورم دچش توچش پرآو داشته بوام |+| نوشته شده توسط کر لر در دوشنبه بیست و پنجم تیر 1386 ساعت 16:31
دالکه
به نظر من این قشنگترین اهنگ کاست چوپی فرج علیپور است پس تقدیم به تمام مادران دالکه دا نازارم ای فرشته آسمونی گوتنه که زير پاته او بهشته جاودونی نمی ام و دار دونيا يه تاری د گيس اسبيت ار د مه تو جوو بحايی جون شيرينم ميیم سيت دالکه دا نازارم ای فرشته آسمونی گوتنه که زير پاته او بهشت جاودونی چنی شویاکه نحوفتی نشسی و پا گووارم دالکم او چشیا ته هم اسمونمو اسارم ار که سوزم و ار که گرمم گرمی دسه تو دارم تو اوفتو لو بونم وا تو خوشه روزگارم چنی شوياکه نحوفتی نشسی و پا گووارم دالکم او چشياته آسمونو هم آسارم ار که سوزمو بهارم هر چی دارم د تو دارم تو افتاو لو بونم وا تو خوشه روزگارم دالکه دا نازارم ای فرشته آسمونی
گوتنه که زير پاته او بهشت جاودونی |+| نوشته شده توسط کر لر در پنجشنبه بیست و یکم تیر 1386 ساعت 14:50
|
